Παρασκευή, 6 Φεβρουαρίου 2009

ΒΡΑΒΕΙΟ ΑΚΑΔΗΜΙΑΣ ΑΘΗΝΩΝ




Ζητιάνευε παραπλεύρως του Πολυτεχνείου
Σέρβα μαυροντυμένη γύρω στα εβδομήντα
Κρατούσε μια πινακίδα με ανορθογραφίες
Κι από πίσω κρύβοντας το πρόσωπό της
Από ντροπή ίσως που ζητιάνευε
Κι από απελπισία ενδεχομένως
Που κανείς δεν την ελεούσε
Έκλαιγε σιωπηλά
Ήταν την ίδια εκείνη μέρα
Που το βράδυ θα βραβευόμουν
Για τα ποιήματά μου απ’ την Ακαδημία
Χαρούμενος λοιπόν εγώ
Ενέδωσα στην λύπη της
Δίνοντάς της 2 ευρώ
Θα έδινα κάτι παραπάνω
Αν δεν σκεφτόμουν την τελευταία στιγμή
Πως ίσως πρόκειται για αγυρτεία
Εκείνη πήρε το νόμισμα δακρυσμένη
Το φίλησε κι έκανε τον σταυρό της
Σαν να ευχαριστούσε τον Θεό
Για τον άρτον τον επιούσιον
Τότε επέστρεψα και της χάιδεψα τα μαλλιά
Όπως ενδεχομένως θα έπραττε Σέρβος ποιητής
Στην δική μου μάνα που θα ζητιάνευε στον τόπο του
Το βράδυ στην Ακαδημία
Όταν με συγκίνηση πήρα το βραβείο
Από τα χέρια του προέδρου
Και φίλησα την περγαμηνή
Κάνοντας τον σταυρό μου
Που ο Θεός – ή ΤΥΧΗΙ ΑΓΑΘΗΙ – βοήθησε
Θυμήθηκα την μαυροντυμένη Σέρβα
Και σκέφτηκα πως κάποιες φορές
Όταν η ανάγκη το επιτάσσει
Ένα νόμισμα στην παλάμη του πεινασμένου
Ισοδυναμεί μ’ ένα βραβείο Ακαδημίας
Στα χέρια ποιητή αγνοημένου



Η ΠΑΡΑΛΑΒΗ ΤΟΥ ΒΡΑΒΕΙΟΥ
(Από τον πρόεδρο κύριο Π. Βοκοτόπουλο)



ΡΕΤΡΟ ΧΕΙΡΑΨΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΠΟΙΗΣΗ
"έμαθα να δίνω χέρια και να χάνω χέρια..."



ΜΕ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑ ΚΙΚΗ ΔΗΜΟΥΛΑ
Φωτογραφίες: Γιάννης Φαλκώνης



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου